مرثیهسرایی عصر ما و مرثیهسرایی عصر ائمه(ع)
...دعبل خزاعى مى دانيد كيست؟ كميت اسدى مى دانيد كيست؟ اينها دو نفر روضه خوانند اما نه مثل روضهخوانى من. دو نفر شاعرند مرثيهگو اما نه مثل مرثيهگويىهاى محتشم و غيره.
دلم مى خواهد شما اشعار كميت اسدى، اشعار دعبل خزاعى و اشعار ابن الرومى و اشعار ابو فراس حَمْدانى كه به عربى است با همين اشعار محتشم كه هزارتا خواب برايش نقل مى كنند، مقايسه كنيد و ببينيد آنها كجا و اينها كجا! آنها دارند مكتب حسين را نشان مىدهند.
كميت اسدى با همان اشعارش از يك سپاه بيشتر براى بنى اميه ضرر داشت.
اين مرد كى بود؟يك روضهخوان بود اما چه روضهخوانى؟آيا روضهخوانى بود كه بيايد چهارتا شعر مفت بخواند و پول بگيرد و برود؟شعر مىگفت كه تكان مىداد دنيا را، تكان مىداد دستگاه خلافت وقت را.
عبدالله بن حسن بن على، معروف به عبداللَّه محض، تحت تأثير شعرهاى كميت قرار گرفت؛ به عنوان صله آن ابيات جاندار، سند مزرعه خود را آورد به كميت داد.
كميت گفت: محال و ممتنع است كه بگيرم، من مرثيهخوان سيدالشهداء هستم، من براى خدا مرثيه گفتهام، پول نمىگيرم. اصرار فوقالعاده كرد. بالاخره گرفت.
بعد از مدتى آمد پيش عبدالله بن حسن بن على و گفت: من خواهشى دارم از تو، آيا قبول مىكنى؟
گفت: البته قبول مىكنم، اما من كه نمىدانم چيست.
گفت: اول بايد قول بدهى كه عمل مىكنى، بعد مىگويم. قول داد و شايد قسم هم خورد.
همينکه قول از او گرفت سند را آورد پس داد، گفت: من نمىتوانم اين را بگيرم.
وقت ديگر بنىهاشم برايش پول جمع كردند و دادند، هر كارى كردند قبول نكرد و گفت:
محال و ممتنع است كه بگيرم.
اين مرد به خاطر همين اشعار و همين نوع مرثيهخوانى چه سختي ها كشيد و چه روزگارها ديد
و به چه وضعى او را كشتند!
اين مرد را گرفتند و در خانه يوسف بن عمر ثقفى كه حاكم آن روز كوفه بود هشت نفر ريختند به سرش، شمشيرها به بدنش زدند.
آخرين حرفى كه در آخرين نفس گفت اين بود: «اللَّهُمَّ آلَ مُحَمَّدٍ، اللَّهُمَّ آلَ مُحَمَّدٍ» ؛ خدايا اهل بيت پيغمبر، خدايا اهل بيت پيغمبر. اين آخرين كلمهاى بود كه به زبان اين مرد آمد.
* مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى (خطابه و منبر(ده گفتار))ج25، ص: 339- با تلخیص و ویرایش